Półorkowie

Półorki mają gwałtowny i ponury temperament. Wolą działać, niż zastanawiać się, i walczyć, niż się spierać. Półorki uwielbiają proste przyjemności takie jak ucztowanie, picie, przechwalanie się, śpiew, zapasy, bębnienie i dziki taniec. Ponieważ półorki wśród orków najprawdopodobniej skończyłyby jako niewolnicy i służba, dlatego oprócz pustelniczego życia nie mają innego wyboru, jak próbować przystosować się do życia wśród ludzi. Jeśli chcą tego dokonać, muszą wypaść z jak najlepszej strony – często porzucając większość orczych nawyków i wykazaniem się swoim pierwiastkiem człowieczej inteligencji. Jedni wolą trzymać się z boku i nie afiszować się zbytnio, część próbuje publicznie pokazywać dobre serce i popisywać się swoją siłą i umiejętnościami. Jeśli półorkowi uda się zyskać akceptację, to ma sporą szansę na ustatkowanie się. Ze swoją byczą siłą szybko znajdzie zajęcie, które albo wymaga brutalności, albo wytężonej pracy. Lubują się w spędzaniu czasu w karczmie, gdzie mogą oddawać się konsumpcji alkoholu, uczestniczeniu w bijatykach, przechwalaniu się swoimi możliwościami i opowiadaniu o przygodach, które ich spotkały. Znalezienie orczego potomka na wyższym stanowisku to nie lada wyzwanie – rzadko który jest na tyle bystry i ma na tyle ambicji aby dążyć do wyższych zaszczytów.

Opis fizyczny: Półorki są wysokie jak ludzie, a nawet trochę wyższe i trochę cięższe, dzięki swym mięśniom. Szarawa karnacja, pochylone czoła, wydatne szczęki, wystające żeby i szorstka szczecina wyraźnie wskazują na ich pochodzenie. Półorki lubią blizny. Postrzegają je jako pamiątki z bitew i oznaki piękna. Półorki dorastają trochę wcześniej niż ludzie i starzeją się o wiele szybciej. Niewielu z nich dożywa 75 lat.